آدمِ من

دلم، درد

چشمم، اشک

گلویم، بغض

دستم، لرز

دارد

دست دلم می لرزد...

دلم یک من می خواهد... یک من برای خودم ، برای خودِ خودم

اصلا همان احساس مالکیت تقبیح شده، همان!

هرگز نخواستم که بگویم تو را چقدر..
عاشق شدم! چه وقت! چگونه! چرا! چقدر!

هرگز نخواستم که بگویم نگاه تو،
از ابتدای ساده این ماجرا چقدر-

من راشکست، ساخت، شکست و دوباره ساخت
من را چرا شکست، چرا ساخت یا چقدر!

هرگز نخواستم به تو عادت کنم ولی
عادت نبود، حسی از آن ابتدا چقدر-

مانند پیچکی که بپیچد به روح من
ریشه دواند و سبز شد و ماند تا....چقدر

تقدیر را به نفع تو تغییر می دهند
اینجا فرشته ها که بدانی خدا چقدر-

خوبست با تو،با همه بی وفاییت
قلبم گرفته است،نپرس از کجا، چقدر!

قلبم گرفته است سرم گیج می رود
هرگز نخواستم که بدانی تو را چقدر...

إِنَّ لِلّهِ فِی أَیّامِ دَهْرِکُمْ نَفَحاتٌ...

وقتی که بدانی قرار است قارعه ای اتفاق بیفتد. وقتی که زلزله ای را پیش روی خودت حس کنی خیلی خیلی نزدیک... زلزله ای که همه چیز را خافضة رافضة می کند! آن وقت جور دیگری به جهان نگاه میکنی.                          زندگی در شرایط اضطراری قوانین خاص خودش را دارد!

زندگی ما تدریجی ست، اما واقعه های خدا طی مسیر راسریع تر می کنند. واقعه های دوست داشتنی ای که حجت های زندگی هستند.                                                                                                                                          دستم را بگیر که عادیات شوم...                           

تو...من( !!؟)

دانشجوی حقوق

دانشگاه تهران

تو

شجاعت

تو

جسارت

خمپاره

نماز

تیربار عراقی

نماز

انفجار

نماز

تاول

نماز

...

و من ...!!؟!

* سرباز که بودی دو ماه صبح ها تا ظهر اب نمی خوردی نماز نخوانده هم نمی خوابیدی...می خواستی یادت نرود که دو ماه پیش یک شب نمازت قضا شده بود !
حالا اگر ارزان هم حساب کنی ! برای من چند ماه می افتد ؟!!!!
حکما حسابش از دستت در می رود ... دعایم کن !

به قول امیر علی : اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا .

دعا کن عشق برگردد.